انتخابات عراق شروع شد. بعضی‌ها مثل آقای ابطحی معتقدند که «بعد از این انتخابات آزاد کسانی که رای می‌آورند نماینده واقعی مردم عراق بشمار می‌روند... همه جهان در انتظارند که پس از انتخابات مردم عراق دوران خوش و آرام و دور از ديکتاتوري زندگي خود را آغاز کنند.» ولی نگاهی عمیق‌تر به این تحولات نشان می‌دهد که این انتخابات مقدمه استفاده گسترده خشونت برای برقراری آرامش در کشور است. خشونت تنها ابزار استقرار آرمش در عراق است، چون که سال‌های طولانی استبداد، تحولات سریع صاحبان قدرت و تنش بسیار شدید میان گروه‌های عمده عراقی امکان هر گونه گفتگوی سازنده را از بین برده است. امریکایی‌ها که باید نتایج سرمایه‌گذاری‌های خود را برداشت کنند، به خوبی می‌دانند چطور از خشونت استفاده کنند، ولی مشکل در اینجاست که نظارت داخلی امریکا و همچنین سایر کشورها مانع استفاده شدید خشونت می‌شود. ولی اگر این اعمال خشونت توسط دولتی صورت بگیرد که به نوعی برگزیده مردم عراق است، می‌تواند بسیار مفید واقع شود. بویژه این که در شرایط فعلی بسیاری از نهادهای دموکراتیک پای نگرفته‌اند و اکثریت رای دهنده سرکوب گسترده مخالفان (عمدتاً اعراب سنی و تا حدودی اکراد) را به عنوان یک پیروزی تلقی خواهند کرد. اعطای قدرت به نیروهای عراقی -هر چند که وابسته باشند- برای سیاستمداران واشینگتن خالی از مخاطره نیست، ولی در شرایط فعلی همانند بسیاری از تحولات سیاسی شدید همانند انقلاب‌ها استفاده از خشونت اصلی‌ترین راه برقراری دولت مرکزی مقتدر است.